چرا دولت افغانستان فکر می کند که با دادن رشوه می تواند مخالفان را به روند صلح بکشاند؟ آیا تنها مشکل اقتصادی و مالی انگیزه یی اصلی جنگ برای شماری از طالبان مسلح است؟ بدون تردید همه می دانند که طالبان تا حالا به تمام درخواست های دولت و جامعه ی جهانی برای گفت وگو و یا مشارکت در نظام سرباز زده اند. 

بدنه یی اصلی طالبان انگیزه های دیگری برای جنگ دارند که هم جامعه ی جهانی و هم دولت افغانستان از به رسمیت شناختن آن ها هراس دارند و یا آگاهانه نشان می دهند که نمی فهمند. ولی طرح پرداخت پول می تواند گمانه زنی های فراوانی را دامن بزند و از جمله این که دولت به این شکل تلاش می کند که بازهم پول های دیگری را از جامعه ی جهانی به نام تامین صلح به دست آورد.

این که با چنین پول های بعداً چه خواهد شد فکر می شود پاسخ آن را در تجربه یی هشت سال گذشته دولت می توان به خوبی دید. از جمله این که باز هم زمینه های دیگر خورد و برد های کلان مالی برای شماری از افراد و نزدیکان آقای کرزی فراهم می شود. همان های که در طول این سال ها ملیون ها دالر پول کمک شده را حیف و میل کرده اند.

مافیای درون نظام به شکل عجیبی سیر ناپذیر است و هر زمان که احساس گرسنگی می کند چونان ضحاک مار دوش منابع تازه یی را برای چپاول و غارت می یابد. حالا هم طرح پرداخت پول به طالبان می تواند جیب های پر ناپذیر این آقایان را برای مدتی ارضا کند و با پول های به دست آورده بازهم زمینه های تازه یی عیش و نوش خود را برای چند روز دیگر مهیا کنند.

 از سوی دیگر طرح پرداخت پول به طالبان می تواند زمینه ساز جنگ ها و خشونت های بیشتر در افغانستان شود. عده یی ممکن است با شنیدن این پروژه دست به یاغی گری بزنند و برای مدتی سلاح بردارند و باز در یک طرح از پیش سنجیده شده سلاح را به زمین بگذارند و به پول و مکنت دست بیابند.

پروژه ی تحکیم صلح حداقل در چند سال گذشته نشان داده که برای عده یی می تواند بهترین منبع درآمدزایی ثابت شود. این گونه باج دهی به افراد مسلح سبب شده که جنگ به گونه یی مهار ناپذیری در کشور افزایش پیدا کند. دولت افغانستان از آن جایی که تعریف دقیقی از طالبان ندارد و گاهی آن ها را دشمن و گاهی برادر خطاب می کند، نمی تواند طراح و مدیر برنامه یی باشد که حتا نسبت به جزییات آن اطلاع کافی ندارد.

دلیل این که آقای کرزی بدون مشوره با مردم و نمایندگان آن ها راهی سفر لندن شد تا در مورد طرح صلح خود توافق بین المللی را هم به دست آورد، چیز دیگری نمی تواند باشد مگر این که چنین طرحی به شکل واقعی تدوین نشده و هیچ راه کار عملی برای آن متصور بوده نمی تواند. آقای کرزی به این جهت پارلمان افغانستان را در مورد یکی از مبرم ترین مسایل داخلی کشور دور زد و به پشیزی هم نگرفت این است که هراس داشت با سوال های بی پاسخ مواجه شود و آن گاه تمام تلاش های ارگ نشینان و ولی نعمتان به خاک یک سان شود.

طرح صلح و مذاکره بدون داشتن اندیشه و تفکر در این خصوص ممکن و عملی نیست و تیمی که برای چنین مامورتی عازم لندن شده نه به اندیشه بها می دهد و نه توانایی اندیشیدن در مسایل مهم سیاسی را دارد. مغز های متفکری که می خواهند با دادن باج به مخالفان مسلح جامعه ی جهانی را حیرت زده کنند حتا نشانی مخالفانشان را نمی دانند . این آقایان از کجا فکر کرده اند که می توانند مردم افغانستان را چون هشت سال گذشته گروگان بگیرند و از نام و آدرس آن ها به معامله های نفرت انگیز سیاسی دست بزنند.