افزایش 24 درصدی در تلفات غیر نظامیان، در 6 ماه اول سال جاری میلادی، خبر تکان دهنده است. "یونما"، گزارش از آمارگیری 6 ماهه اش از وضعیت قربانیان جنگ و خشونت در کشور را بیرون داد است. وقتی متن کامل این گزارش را بخوانیم، تصویر ویران کننده از وضعیت امنیتی می دهد.

یک:

گزارش یونما در حالی بیرون داده شده است میزان جنگ، انتحار و انسان کشی تروریستان طالب در حال افزایش است. هلمند، قندهار، کنر، کاپیسا، بلخ، غزنی و چند ولایت دیگر به شمول کابل، در روز های گذشته شاهد جنایت و انسان کشی توسط تروریستان طالب، بوده اند.

دو:

همین چند روز پیش تر بود که مسوولین امنیتی در پارلمان فراخوانده شدند و در یک جلسه علنی به پرسش های نمایندگان پاسخ دادند.
آقای بسم الله محمدی، وزیر دفاع کشور، در آن جلسه گفت، " طالبانی که از زندان های افغانستان رها شده اند، در این روزها رهبری جنگ و حملات طالبان را به عهده دارند. بخصوص در هلمند".
آقای عمر داوود زی، وزیر داخله کشور در آن جلسه گفت، " نه قدرت های زمینی افغانستان، نه قدرت های هوایی و نه هم وضعیت فعلی نیروهای امنیتی، آماده انتقال امنیتی نبوده است. این انتقال امنیتی بسیار زود صورت گرفت که نباید می گرفت".

سه:

وزیران دفاع و داخله، در حالی چنین گفته اند که اجرا شدن برنامه "انتقال مسوولیت امنیتی" و "رهایی زندانیان" به طور آشکارا و انکار ناپذیر، برنامه های مشترک حامد کرزی و اشرف غنی احمد زی، بود و می باشد. یکی حامی و دیگر مهندس و اجرا کننده.
حامد کرزی از برنامه رهایی زندانیان بگرام با تمام توان دفاع کردن و اشرف غنی آن را به اجرا گذاشت. هر چند، مردم تا پیش از سفر غنی به قندهار، کرزی را حامی و اجرا کننده می شناختند. اما، غنی در سفر به قندهار خود فاش ساخت که " من یک و نیم سال پیش به شما وعده کرده بودم که زندانیان را آزاد می کنم. حالا شما ببینید که من این کار را کرده ام یا نه"؟

تبصره:

وقتی زندانیان آزاد شد، در همان هفته های اول، 22 سرباز اردوی ملی، قربانی خونین ترین رویداد در ولایت کنر شدند. و بعد از آن رویداده های خونین ادامه یافت و شمار زیادی از مردم بیگناه قربانی شدند. رویدادهای که دیگر بدل به یک روند شده است و هم چنان ادامه دارد. روندی که آمار قربانیان اش را "یونما" نشر کرده است.
این که برنامه انتقال مسوولیت امنیتی به ریاست و مدیریت غنی، چطور و چگونه اجرا شد را نیز همه ما باید بخاطر داشته باشیم. این برنامه از بامیان شروع شد. این که پیامد اش برای مردم بامیان چه بود و از اجرا شدن اش تا هنوز به چند تن در مسیر شاه راه کابل بامیان کشته شده اند را فقط مردم می دانند نه غنی و کرزی. وضعیت بامیان، امری است که می توان آن را با جدید به مراتب بیشتر در سراسر کشور تعمیم داد.
حالا، بن بست ناشی از خودکامگی کرزی در مساله پیمان امنیتی و مضحکه خیمه شبازی زیر نام انتخابات را هم که همه مان دیدم و با وضاحت تمام شاهد اش بودیم و هستیم. پس، با توجه به همه این موارد، پرسش این است که عاملین بحران کنونی در انتخابات و مقصر اصلی رویدادهای خونین امنیتی که یونما گزارش اش را بیرون داده است چه کس و کسانی می توانند باشند؟ و پرسش جدی و موردی دیگر این که اصلن، چه کسانی و با چه هدفمندی پشت این سناریوی مرگ، بحران و ویرانی افغانستان هستند؟ پاسخ شما به این پرسش ها چیست؟

نوت:

آنچه را که وزیران داخله و دفاع در پارلمان کشور در خصوص رهایی زندانیان و برنامه انتقال مسوولیت امنیتی گفتند، من، چندین ماه قبل گفتم و استدلال کردم و بدلیل همین موارد حمایت حزب حق و عدالت - که من عضو هییت رهبری اش بودم - از اشرف غنی احمدزی را "بزرگترین اشتباه" عنوان کردم و پیش از زمان مبارزات انتخاباتی دور اول، از حزب بر آمدم.
در بخش کامنت ها، لینک مصاحبه و دو نامه سرگشاده را نیز با شما در میان می گذارم.
چشم به راه نقد، نظر و اشتراک گذاری این پست، التبه اگر راحت بودید.

 آصف آشنا‎