Saturday, 21 Sep, 2019 - 0:48   امروز  شنبه ۳۰ سنبله ۱۳۹۸ - ساعت به وقت کابل ۰۰:۴۸







بخش ها:

     
اخبار هفته
مقالات
اخبار
مطالب جالب
آرشیف اخبار
جستجو
همکاران قلمی
شخصیت‌ها
معرفی کتاب
شعر
قوانین
لینکستان
فال حافظ
ارسال مطالب
تماس با ما
درباره ما



معلومات عمومی

بیوگرافی سرویس خبررسانی آریانانت

تیم آریانا نت کوشیده در این بخش زنده گینامه اشخاص سیاسی کشور را جمع آوری نموده و بدست رس شما دوستان قرار بدهد. اشخاص سیاسی


انتخاب زنده گی نامه اساس الفبا
[ ا  |  ب  |  پ  |  ت  |  ث  |  چ  |  ج  |  ح  |  خ  |  د  |  ذ  |  ر  |  ز  |  ژ  |  س  |  ش  |  ص ]
[ ض  |  ط  |  ظ  |  ع  |  غ  |  ق  |  ف  |  ك  |  ل  |  م  |  گ  |  ن  |  ه  |  و  |  ي ]

زنده گی نامه را که شما انتخابی کردید
محمد کريم خليلي محمد کريم خليلي


استاد محمدکريم خليلي ولد محمد اسلم در سال 1329 در قريه برغستان قل خويش از توابع ولسوالي حصه اول بهسود مربوط ولايت وردک در يک خانواده متدين و مذهبي قدم به عرصه هستي گذاشته؛ پس از فراگرفتن خواندن و نوشتن و آموختن دوره ابتدايي در زادگاه خود، در اوايل جواني رهسپار کابل شده، در يکي از مدارس علوم ديني مشغول تحصيل گرديدند.

<br><br>
دوره تحصيل استاد خليلي درکابل همزمان بود با اوج يافتن مبارزات سياسي و فکري وظهور جريانهاي چپ گرا که با تبليغات گسترده درصدد جلب و جذب جوانان وطن و مقابله با ارزشهاي ديني و عنعنات ملي و فرهنگي ما بودند .


اين وضعيت باعث شد که ايشان نيز هماهنگ با جمعي از طلاب جوان و روشنفکران مسلمان، فعاليت خود را در ساحات سياسي، فرهنگي و اجتماعي آغاز نمايند و محافل و انجمن هايي را براي متشکل ساختن جوانان تحصيل کرده و به منظور بالا رفتن ميزان آگاهي جامعه و رشد فکري نيروهاي مسلمان بنيان نهند اما کودتاي هفت ثور 57 که بطور علني روسها را برمقدرات کشور ما حاکم ساخت، روند مبارزات را نيز تغييرداد زيرا کمونيستها آنچنان با افراط و تندروي وارد عمل شدند و آنچنان خفقان و اختناق را درکشور حاکم ساختند که هيچ راهي جز قيام عمومي براي ملت باقي نمانده بود و لذا مراکز علمي و فرهنگي و ديني به تعطيلي کشانده شد و نيروها ي مسلمان مجبورشدند که سنگرهاي سياسي را به سنگرهاي نظامي تبديل نمايند.


در اين شرايط تعداد 10 نفر از بستگان نزديک استاد خليلي به زندان افتادند و خود ايشان هم تحت تعقيب قرار داشت وي قبلاً از کابل خارج شده و در ولسوالي هاي ميدان و پروان، همراه با جمعي از همکاران خود که بنام «سازمان نصر» فعاليت خود را شروع کرده بودند، گروپهاي نظامي را فعال ساختند و به زودترين فرصت با کمک مردم منطقه و ساير مجاهدين، ولسواليهاي بهسود و ترکمن و لولنج را از چنگ کمونيستها آزاد ساختند و فعاليت سياسي و نظامي و فرهنگي سازمان نصر را در اکثر ولايات و ولسواليهاي کشور گسترش دادند.

درسال 1360 استاد خليلي ا زطرف سازمان نصر افغانستان موظف شدند که به خارج کشور رفته ضمن به عهده گرفتن مسئوليت سرپرستي دفتر مرکزي سازمان نصر در تهران، در سمينارها و کنفرانسهاي متعدد بين المللي در ايران، پاکستان، عربستان، مصر، آلمان، سويس، آمريکا و ........ در ارتباط با مسايل افغانستان شرکت فعال داشته و با ايراد سخنراني و مصاحبه هاي متعدد، مواضع برحق ملت و مجاهدين را به خوبي تبيين کردند.

درسال 1366 که گروههاي سياسي شيعي افغانستان به نام «شواري ائتلاف اسلامي افغانستان» فعاليت خود را آغاز نمودند، استاد خليلي در ابتدا به عنوان عضو اين ائتلاف و بعدها به حيث سخنگوي آن نقش بسيار فعال و مثبتي را ايفا نمودند زيرا که در اين دوره مذاکرات ژنو درباره حل سياسي افغانستان در مرحله بسيار حساس خود رسيده بود و روابط بين گروهها ي هفتگانه مجاهدين در پاکستان و گروههاي هشتگانه مجاهدين در قالب شوراي ائتلاف در ايران نيز از حساسيت خاصي برخوردار بود و استاد خليلي در اين برهه با مسافرتهاي متعدد به پيشاور، اسلام آباد، تهران و مقر سازمان ملل متحد در نيويورک، در نزديک ساختن مواضع مجاهدين و هماهنگ کردن نظريات کشورهاي همسايه افغانستان و ترسيم و تبيين خطوط سياسي مبارزه مردم مسلمان افغانستان، سهم موثر و اساسي ايفا نمودند.

درسال 1368 که گروههاي سياسي شيعه در افغانستان با هم ادغام شده و حزب وحدت اسلامي افغانستان را تاسيس نمودند، استاد خليلي بحيث عضو شوراي مرکزي و مدتي هم بحيث رئيس نمايندگي و سخنگوي آن در پاکستان انجام وظيفه نمودند. در ابتداي دولت مجاهدين درکابل ايشان به سمت وزير امورماليه انتخاب شدند و درعين حال در مذاکرات سياسي و فعاليتهايي که در داخل و خارج کشور براي حل منازعات جريان داشت، فعاليت و حضور چشمگير داشتند.
درسال 1373 پس از شهادت استاد عبدالعلي مزاري رهبر حزب وحدت اسلامي افغانستان توسط گروه مهاجم طالبان، استاد محمدکريم خليلي بحيث رهبر اين حزب انتخاب گرديدند که با استقرار درشهر تاريخي و باستاني باميان، رهبري مبارزات مردم و مقاومت در برابر طالبان را به عهده گرفتند. در اين دوره مقاومتهاي مجاهدين و مردم وابسته به حزب وحدت که به رهبري ايشان درجبهات (شيخ علي، غوربند، ميدان، غزني، مزارشريف، باميان، درصوف و يکه ولنگ) صورت گرفت، درتاريخ مبارزات و مقاومت کشور فراموش ناشدني است.

استاد محمد کريم خليلي در اين دوره علاوه بر رهبري مقاومت و مبارزات نظامي و تلاشهاي سياسي، در ساحات بازسازي، فرهنگي و خدماتي نيز سهم شايسته داشتند که از موارد ذيل به عنوان نمونه مي توان نام برد:
1- بازسازي و توسعه ميدان هوايي باميان؛
2- تاسيس دانشگاه باميان؛
3- احداث صدها کيلومتر سرک بين يکه ولنگ و دره صوف و سايرنقاط هزاره جات؛
4- احداث و تاسيس دهها باب مکتب در ساحات تحت تسلط حزب وحدت اسلامي؛
5- احداث بازارچه هاي محلي جهت اشتغال زايي و تبادله کالا و رفع نيازهاي مردم؛
6- فعال ساختن چندين کلينيک و شفاخانه هايي که در اثر جنگ تعطيل شده بودند ؛
7- اعزام جمعي از جوانان براي تحصيل در دانشگاههاي ايران، آذربايجان، ترکيه و کشورهاي ديگر در رشته هاي مختلف؛
8- تامين هزينه نشريات و فعاليتهاي برخي از مجامع فرهنگي مستقل و غير حزبي؛
9- احياي ادارات محلي در ساحات تحت نفوذ حزب وحدت اسلامي و تامين نياز منديهاي آنها.
در دوره حاکميت سياه طالبان که ترويزم در بخش وسيع افغانستان حاکم گرديده و اکثر بزرگان کشور به خارج پناه برده بودند، استاد خليلي درکنار تني چند از رهبران مقاومت، با تحمل رنجها و مشقتها ي فراوان در داخل کشور مقاومت نموده و تا روز سقوط طالبان، مبارزات مردم را در مناطق مرکزي، بويژه در يکه ولنگ و باميان رهبري نمودند.
استاد خليلي با اعزام نماينده درکنفرانس بن، از روند برقراري صلح وامنيت درکشور حمايت نموده و با روي کارآمدن دولت موقت و انتقالي ، فعاليت نظامي حزب وحدت را متوقف و شاخه نظامي آنرا منحل ساخته و به منظور تامين امنيت و ثبات، تحقق وحدت ملي و عدالت اجتماعي ، حاکم شدن نظام مردم سالار و تصويب قانون اساسي جديد افغانستان از هيچ کوششي دريغ نورزيدند و هم اکنون بحيث معاون رياست دولت انتقالي اسلامي افغانستان در پيشبرد امور دولتي و ملي ايفاي وظيفه مي نمايند.





نقل و نشر مطالب با ذکر نام سرویس خبررسانی آریانانت  آزاد است صفحه اصلی بخش ها موسیقی تماس با ما مقالات سرخط اخبار

مقدار زمان ايجاد صفحه: 0.042 ثانيه