Saturday, 21 Sep, 2019 - 9:41   امروز  شنبه ۳۰ سنبله ۱۳۹۸ - ساعت به وقت کابل ۰۹:۴۱







بخش ها:

     
اخبار هفته
مقالات
اخبار
مطالب جالب
آرشیف اخبار
جستجو
همکاران قلمی
شخصیت‌ها
معرفی کتاب
شعر
قوانین
لینکستان
فال حافظ
ارسال مطالب
تماس با ما
درباره ما



معلومات عمومی

بیوگرافی سرویس خبررسانی آریانانت

تیم آریانا نت کوشیده در این بخش زنده گینامه اشخاص سیاسی کشور را جمع آوری نموده و بدست رس شما دوستان قرار بدهد. اشخاص سیاسی


انتخاب زنده گی نامه اساس الفبا
[ ا  |  ب  |  پ  |  ت  |  ث  |  چ  |  ج  |  ح  |  خ  |  د  |  ذ  |  ر  |  ز  |  ژ  |  س  |  ش  |  ص ]
[ ض  |  ط  |  ظ  |  ع  |  غ  |  ق  |  ف  |  ك  |  ل  |  م  |  گ  |  ن  |  ه  |  و  |  ي ]

زنده گی نامه را که شما انتخابی کردید
داکترعبداللْه عبداللْه داکترعبداللْه عبداللْه


خلاصه زنده گی نامه:


داکتر عبدالله عبدالله ولد غلام محی الدین خان زمریانی، سناتور انتصابی از ولایت کندهاردر دور اخیر شورا در دولت شاهی، درسال 1338 خورشیدی برابر با 1960 میلادی در یک خانواده متدین درشهرکابل متولد گردیده است.


وی تحصیلات ابتدایی خویش را در مکتب غازی محمد ایوب خان تکمیل نموده و در سال 1355 خوشیدی برابر با سال1976 میلادی از لیسه نادریه کابل فارغ گردیده است. درسال 1356 خورشیدی برابر با 1977 میلادی شامل دانشگاه طبی گردید و در سال 1362 میلادی خورشیدی برابر با1983 تحصیلات خود را در رشته طبابت چشم به پایان رسانیده و تا سال 1363 خورشیدی، برابر 1984 میلادی در شفاخانه نور به حیث داکتر چشم مشغول خدمت بوده است.

داکتر عبدالله در سال 1363 خورشیدی ، برابر1984 به پاکستان هجرت نموده و تا سال 1364 خورشیدی، برابر با 1985 میلادی در شفاخانه سید جمال الدین افغانی مشغول خدمت به پناهنده گان افغانستان گردید.

وی در سال 1364 خورشیدی، برابر با 1985 میلادی داخل جبهات جهاد گردیده و به عنوان سرپرست صحی جبهه پنجشیر و سپس به حیث مشاور و همکار قهرمان ملی کشور شهید احمد شاه مسعود تا آزادی کابل در سال 1371 خورشیدی، برابر با 1992 میلادی مصروف خدمت بوده است. وی از سال 1371 تا 1375 خورشیدی برابربا 1992 تا 1996 میلادی در کابل به حیث رییس دفتر و سخنگوی وزارت دفاع ملی وظیفه اجرا کرده و یک سال پس از سقوط کابل به دست طالبان( در سال 1376 خورشیدی، برابر با 1997 میلادی) به حیث معاون وزارت خارجه دولت اسلامی افغانستان تقرر حاصل نمودو از 1378 خورشیدی برابر با 1999 میلادی تا سرنگونی طالبان ، سرپرستی وزارت خارجه دولت اسلامی افغانستان را بعهده داشه است.

داکتر عبدالله بعد از سقوط طالبان در سال 1380 خورشیدی برابر با 2001 میلادی در اداره مؤقت و بعدا در دوره انتقالی، سمت وزارت خارجه را به عهده داشت .

داکتر عبدالله متاهل بوده و سه دختر و یک پسر دارد.

وی به زبان های دری ، پشتو و انگلیسی مسلط است و همچنان به زبان های عربی و فرانسوی نیز بلدیت دارد.

بسم الله الرحمن الرحیم

من پنجاه سال قبل در محلۀ کارته پروان در همین منزل (اشاره به منزل پدری اش) به دنیا آمدم. پدرم غلام محی الدین نام داشت و از قندهاربود و مادرم از پنجشیر . پدر و مادرم قبل از اینکه به کارته پروان بیاییم در ده افغانان کابل زنده گی می کردند. ما هفت خواهر و دو برادریم.

زمانی که هنوز دو سال داشتم ، پدرم که مامور دولت بود، به قندهار تبدیل شد . صنف اول را در قندهار خواندم ؛ اما بعداً پدرم از قندهار دوباره به کابل تبدیل شد و به دلیل مساله مکاتب مناطق گرم سیر و سرد سیر ، دوباره صنف اول را درمکتب ابتداییه غازی ایوب خان کابل خواندم. این مکتب تقریبا دو صد متر از خانه ما مصافه داشت. دوران لیسه را در لیسه نادریه شامل شدم و در سال 1355 از لیسه نادریه فارغ و بعد از امتحان کانکور به فاکولته طب کابل کامیاب شدم.

اگر از قبله گاه مرحومم صحبت بکنم؛ ایشان بیشتر از 40 سال در دولت تا مافوق رتبه خدمت کرده بودند . پس از تقاعد به حیث سناتور انتصابی در دوره آخر مشرانو جرگه ایفای وظیفه می کردند و بعد از کودتای داوود خان در سال 1352 زمانی که شورا لغو شد، پدرم نیز خانه نشین بود.



از فاکولته تا دیار هجرت

دوران مکتب را همیشه در کابل زنده گی کرده و مدت هفت سال، فاکولته طب را هم در کابل خواندم. در جریان تحصیل ما در فاکولته بود که کودتای هفت ثور به وقوع پیوست و پس از آن، اتحاد شوروی به افغانستان تجاوز کرد.

البته قبل ازشمولیتم به فاکولته طب ، علاقه مندی من به فاکولته ادبیات بود؛ اما در اثر تشویق خانواده و دوستان ، رشته طب را انتخاب کرده و بعداً درس خود را در این رشته با اشتیاق دنبال کردم. در دوران فاکولته ، اوضاع افغانستان تغییر کرد و یک وضعیت کاملاً تازه به میان آمد . ما حدود 320 نفر همصنفی بودیم که در طول سال های تحصیل دهها نفر از همصنفی های ما سر به نیست شدند و دههای دیگر مهاجرت کردند و از افغانستان بیرون رفتند و یا هم به جبهات مجاهدین پیوستند. به یاد دارم زمانی که از فاکولته فارغ شدیم 165 نفر بودیم.

در دوران مکتب و بیشتر در دوران فاکولته ، به ورزش علاقه داشتم ، باسکتبال و پینگ پانگ را بیشتر دوست داشتم و در سایر ورزش ها گاهی مشغول می بودم، باقی مشغولیتم مساله درس . در این دوران غیر از اعتصابات و تظاهراتی که از سوی محصلین صورت می گرفت، کدام فعالیت سیاسی نداشتم؛ اما در این فکر بودم - گاهی با همصنفی ها مشوره می کردم- که آیا درس را ادامه دهیم و یا به جبهات مجاهدین بپیوندیم. تعدادی از دوستان پناهنده شدند؛ اما من درسهایم را ادامه دادم و در پایان تحصیل؛ یعنی تا این که در زمستان سال 1362 از فاکولته فارغ شدم و چند ماهی در شفاخانه نور آموزش های عملی را از سرگذشتاندم، در کابل ماند. دوره آموزش عملی را در بخش جراحی پیش بردم، بعد رشته چشم را انتخاب کردم و مدتی در شفاخانه نور به حیث داکتر ایفای وظیفه کردم.

بعد از چند ماه انجام وظیفه در شفاخانه نور، عزم مهاجرت به پاکستان نمودم؛ البته من تنها به پاکستان رفتم و خانواده ام در کابل ماندند. در پاکستان هم در یک شفاخانه چشم، بیشتر از یک سال را کار کردم.

بازگشت به وطن در سنگر جهاد

در سال 1364 از راه چترال به نورستان و پنجشیر آمده، شامل جبهه پنجشیر شدم. از پاکستان تا پنجشیر ، فاصله حدود 11 روز را پیاده و یا سوار براسپ طی کردم تا وارد جبهه پنچشیر شدم.

قبل از آمدن به جبهۀ پنجشیر، دوستان و تعدادی از اعضای خانواده اصرار داشتند که به غرب بروم و تحصیلاتم را دررشته طب تا سطح بالاتر ادامه دهم ؛اما تصمیم خودم این شد که به صف جهاد بپیوندم و در پهلوی مجاهدین در جبهۀ پنجشیربه حیث داکتر ایفای وظیفه نمایم.

پس از ورودبه جبهۀ پنجیشر، با آمر صاحب شهید آشنا شدم. گذشته از آن قلبا به جهاد علاقه مند بودم ، جهادی که تحت رهبری آمر صاحب شهید بود؛ البته پنجشیر ممیزاتی داشت که هم می دیدم وهم از مردم می شنیدم. عمده ترین ممیزۀ این جبهه این بود که در پهلوی اینکه مقابل اشغال ، مبارزه و جهاد صورت می گرفت به درد و غم مردم نیز پرداخته می شد.

درکنارآن تصورات وبرداشت هایی داشتم از نحوۀ فعالیت خود در آینده ، بناً تصمیم گرفتم که به جبهۀ پنجشیر بپیوندم.

زمستان سال اول را در پنجشیر در قریه ای به نام سفید چهر سپری کرده و در آنجا بایک مقدار دوا ولوازم طبی که از کمیتۀ سویدن با خود آورده بودم، کلینیکی باز کردم . با استفاده از همان ادویه و وسایلی که در اختیار داشتم و تجربه ای که از دوران آموزش عملی طب در رشته جراحی اندوخته بودم ، به مداوای مجروحینی پرداختم که شامل مجاهدین و مردم محل بودند و همچنان اسرایی که ضرورت به طبابت می داشتند.

زمانی که در بخش طبی مشغول بودم، اوج اشغال قشون سرخ در افغانستان بود. در آن زمان بخشی از درۀ پنجشیر نیز تحت اشغال قرار داشت و آن بخش که آزاد بود مجاهدین در آنجا حضور داشتند. ما هم یک کلینیک داشتیم و این محل همیشه تحت بمباردمان قرارداشت. شدت این بمباردمان ها، قابل مقایسه با جنگ های امروز نیست و قابل تصور هم نبود. بعضی روز ها اصلاً مجال حرکت کردن به کسی داده نمی شد و از اول تا پایان روز همه جا بمبارد می شد. فقط در روزهای سرد و روزهایی که برف باری می بود مردم از بمباران مصون می بودند ، باقی هر روز و هر لحظه خطر بمباران بود و در اثراین بمباران مردم محل و گاهی مجاهدین قربانی می شدند.

برای این که توانسته باشیم، خدمات صحی بیشتری برای مردم و مجاهدین ارائه بکنیم، چند تن از مجاهدین و مردم محل را که با سواد بودند، در بخش کمک های اولیه صحی آموزش دادم که تعدادی از آنان بعدا زمینه ادامه آموزش در این رشته را در بیرون از کشور یافتند و شماری هم تجربیات دیگری کسب کردند. به گونه مثال تعدادی از آنان در حال حاضر دوا خانه دارند.

باقی دوران را با آمر صاحب بودم. در آنزمان در پنجشیر و شمال افغانستان تشکیلاتی بود به نام شورای نظار که تحت چتر جمعیت اسلامی افغانستان و زیر نظر آمر صاحب شهید فعالیت می کرد. من هم در این تشکیلات، به عنوان دستیار با آمر صاحب همکار بودم.



قسمی که قبلاً ذکر کردم در جریان جهاد در ، در جبهات زیر فرمان آمر صاحب شهید ، به مردم هم رسیده گی صورت می گرفت. در آن وقت می دیدم که در جبهات پنجشیر کمیته های مختلف وجود داشت: کمیتۀ صحی ، کمیتۀ تعلیم و تربیه، کمیتۀ بازسازی، کمیتۀ فرهنگی و غیره . این خود یک نقطۀ جالب بود که ما علی الرغم اینکه در اوج جنگ قرار داشتیم ،در این بخش ها نیز رسیده گی صورت می گرفت و این مساله به نظر من نقطه اعتلای سطح رهبری جهاد را نشان می داد.

از طرف دیگر، من اداره و نظام مردمی را به چشم خود می دیدم ، مثلاً دریک قریه، شورایی مرکب از چند نفر وجود داشت که ترکیب آن شامل علما، افراد تحصیل کرده، فرماندهان جهادی و جوانان بود. اکثر تصامیمی که در این قریه گرفته می شد توسط همین شورا بود؛ به این معنا که از یکطرف تشکیلات اداری و از طرف دیگر، تشکیلاتی منتخب ، در جبهات زیر فرمان آمر صاحب فعال بود. این مساله سبب شده بود که جبهات ما حمایت مردم را درطول سالهای بعدی با خود داشته باشد.مردم از یک طرف، همه چیز را از خود فکر می کردند و از طرف دیگرتشکیلاتی وجود داشت که به مردم خدمت و کمک می کرد.

همراه با یک مرد، یک همسنگر

سال هایی که درکنار آمر صاحب شهید بودم ، رفته رفته با شخصیت ایشان آشنایی پیدا کردم. به حیث یک مجاهد، به حیث یک مرد مسلمان، یک مجاهد بسیار دلیر، مردی که صاحب اندیشه بود و جهاد را یک مسؤولیت می دانست و در عین زمان به صلح می اندیشید و به آرامی مردم افغانستان فکر می کرد. آهسته- آهسته من با ایشان بیشتر آشنا شدم و این آشنایی با آمر صاحب بعد ها شکل همکاری ، همسنگری و رفاقت را به خود گرفت و تا آخرین لحظه ادامه پیدا کرد.

در زمان جهاد، چیزی را که متوجه شدم این بود که آمر صاحب نه تنها مصروف دفاع روزمره و چاره جویی های جنگی بود ؛بلکه به آینده و آینده های دور نیز می اندیشید و هر عمل وحرکتش جوانب مختلف را در بر می گرفت . این خود، تجربه خوبی برای من بود و درواقع این مدت را برای خود یک دوره آموزش پربار می دانم.

یک نکته جالب دیگر این که هر چند شرایط بسیار مشکل بود؛ اما از آنجا که ما می دانستیم در یک مسیر درست در حرکت هستیم ، زنده گی برای ما خوش آیند بود.

آگاهی از فوت پدر

درهمان سال اولی که به پنجشیر رفتم؛ یعنی در سال 1364 پدرم درکابل فوت کرده بود و من از آن آگاه نبودم.

در آن زمان رواج بود که مجاهدین هر ساله یک بار به مناطقی که نزدیک به خط طرف مقابل بود می آمدند، جایی که معمولاً رفت و آمد صورت می گرفت، خانواده ها از کابل می آمدند و مجاهدین از خانواده های شان دیدن می کردند. یک سال بعد از فوت پدرم، من آمدم در قریه ای به اسم مناره در جبل السراج. شماری از اعضای خانواده ام به شمول مادر و خواهرانم هم آمده بودند ، آنها گفتند که پدرم فوت کرده است. خوب، این وضعیت، دشواری های همان زمان را نشان می دهد و در عین زمان ، خاطره دیگری هم از این وضعیت دارم : زمانی که مجاهدین از کوهها برای دیدن خانواده های شان می آمدند، مردم شمالی خانه های خود را با فرش و ظرف در اختیارشان قرار می دادند، حتا این که خود شان به جاهای دور می رفتند و یا در یک اطاق در شرایط دشوار گذاره می کردند و خانه های باقی مانده را در اختیار مجاهدین قرار می دادند. این احساس نشان می داد که در یک حرکت ، چطور همه مردان و زنان سهم دارند و این همه نشان دهندۀ آن بود که یک ملت چه قدر در یک آرمان شریک هستند و چه قدر به هم نزدیک شده اند. این نویدی بود که اشغال، یک روزی به پایان می رسد و مردم سرنوشت خود را به دست خود می گیرند.

شوق شعر و ادب

در دوران مکتب از ابتدا پدرم در بعضی از بخش ها مثلاً در امور دینی از قرائت قرآن شریف تا ترجمه و تفسیر و صرف و نحو و فقه ، من و تمام اعضای خانواده ما را درس می داد . در واقع این جزو برنامه های هر روزه ما بود. بعد تر، آثار ادبی مثل مثنوی معنوی و گلستان سعدی را در سال های اول مکتب از پدر م آموختم و همین نقطه آغاز علاقه مندی من به ادبیات بود . فراموش نکنم که معلمی در لیسه نادریه داشتیم به نام محمد اسمعیل خزایی که یک ادیب خوب بود، وی سبب تشویق من می شد ؛ بعدا شنیدم که پس از کودتای هفت ثور زندانی و بعداً به شهادت رسید.

در زمان جهاد نیز برایم جالب بود ، در اولین روزی که با آمر صاحب روبه رو شدم، یک تعداد دوست های دیگر هم بودند- از جمله داکتر صاحب مهدی که یکی از شخصیت های سیاسی افغانستان است- ما در مسیر راه با آمر صاحب در جایی توقف کردیم و چای نوشیدیم که بحث شعر و ادب آغاز شد. دیدم نه تنها آمر صاحب به شعروادب علاقه مندی دارد؛ بلکه از آن آگاه هم است. این موضوع برای من بسیار جالب بود، همین بود که بعد ها با آمر صاحب هر وقتی که فرصت پیش می آمد- مثلا بعد از یک روز بسیار خسته کن و پر مشغله- در مورد شعر وادب بحث می کردیم وکتاب حافظ - که همیشه نزد ما می بود- و همچنان دیگر کتب ادبی را می خواندیم. من از آن روز ها خاطره های شیرین بسیار دارم.

یک خاطره شیرین

به یاد دارم وقتی را که چند نفر با هم، در یک شب مهتابی از یک پل - پل که می گویم منظورم از یک پلچک است که از دو چوب دستک ساخته شده بود- در منطقه ورسج می گذشتیم. آمر صاحب رو به ما کرده گفت: اشعاری که در باره مهتاب است بخوانید! همه چند بیت خواندیم. یک دوست که در آنجا حضور داشت و اسمش را نمی گیرم، گفت: من هم یک شعر می خوانم که در مورد مهتاب است و زمانی که شعرش را خواند در مورد آفتاب بود نه مهتاب. همه خنیدیدم و بسیار خندیدیم.این هم خاطره ای است که از آن روزها باقی مانده. این لحظات همیشه تکرار می شد تا زمانی که شبی که فردای آن آمرصاحب، شهید شد، شعرهایی از حافظ را همراه با دوستان که آن شب با ایشان یک جا بودند ، می خواندند.

دوران حکومت مجاهدین:

اگر بگویم که دوران بسیار سخت و دوره بسیار دشوار زنده گی من همان چند سالی که در کابل بودیم، بوده است، مبالغه نکرده ام.

سخنگوی وزارت دفاع

در آنزمان سخنگوی و رییس دفتر وزارت دفاع بودم؛ البته گاهی هم جهت اجرای وظایف به شمال و غرب افغانستان به نماینده گی دولت اسلامی افغانستان می رفتم ؛اما در طول مدتی که جنگ های پس از حاکمیت مجاهدین جریان داشت وآغازگر آن آقای حکمتیار بود و بعدا جنگ ، شکل پیچیده ای به خود گرفت که خاطرات ناگواری را به همه مردم به همراه داشت، در کنار آمر صاحب بودم، چه در زمانی که در وزارت دفاع بودند و چه زمانی که از وزارت دفاع استعفا کردند.

وقتی به کابل آمدیم ، بلافاصله از یک طرف، جنگ آغاز شد - گفتم که آغازگر جنگ کی بود- آمر صاحب شهید حدود یک ساعت در مخابره با آقای حکمتیار صحبت کرد و گاهی با نرمش و گاهی با جدیت مساله را مطرح کرد که عواقب جنگ چه خواهد بود؛ ولی متاسفانه با مداخله خارجی ها جنگ آغاز شد و از سویی هم غرب که در دوران جهاد با افغانستان کمک کرده بود در مورد افغانستان بی علاقه گردید .

من در همین دوران؛ یعنی در سال 1372عروسی کردم که محصول عروسی من سه دختر و یک پسر است. با خانواده درکابل زنده گی می کردیم تا وقتی که طالبان به کابل آمدند؛ اما وقتی که طالبان کابل را اشغال کردند، همراه با خانواده ام که شامل مادرم، خانمم و یک طفلم می شد، به پنجشیر رفتیم.

در مرحلۀ مقاومت، خانواده در ابتدا در پنجشیر تا مدت زیادی باقی ماند و بعد تر مجبور شدم آنهارا به خارج (هندوستان) انتقال دهم و خودم به کارهایم ادامه دادم، که عمدتا در پهلوی آمر صاحب به حیث سخنگوی دولت اسلامی ازجبهات مقاومت نماینده گی می کردم.

معاونیت وزارت خارجه

بعد از یک سال، مساله معاونیت وزارت خارجه مطرح شد، من به حیث معاون وزارت خارجه معرفی شدم و از آن زمان به بعد سفر های زیادی به بیرون از افغانستان داشتم. درچهار جلسه مجمع عمومی سازمان ملل ریاست هیات افغانستان را داشتم و دریک جلسه به معیت پروفیسور برهان الدین ربانی رییس جمهور دولت اسلامی افغانستان در جلسه دوهزارۀ میلادی در مجمع عمومی سازمان ملل شرکت کردیم . در عین حال در پایتخت های کشور های مختلف سفرهایی داشتم و می شود گفت که تقریباً نیمی از وقت خود را در داخل و اکثر اوقاتم را در خارج سپری می نمودم و به خاطر معرفی آرمان مقاومت و خطری که متوجه افغانستان بود تلاش می کردم. نقطه اصلی این تلاش این بود که پیام مقاومت و پیام مردم افغانستان را و خطری را که تنها متوجه مردم افغانستان نبود و تنها محدود به افغانستان نمی شد؛ بلکه یک خطر جهانی بود، درکنفرانس های مختلف و جلسات متعددی که داشتیم به اطلاع جهانیان برساندم و همچنان با استفاده از فرصت دردیدار با افغان های مقیم خارج ،همیشه اوضاع افغانستان را تشریح کنم . در سالهای اخیر مقاومت، سرپرستی وزارت خارجه رانیز به عهده داشتم.

در این زمان با وجودی که پایتخت در دست طالبان بود همه سفارت های افغانستان در خارج- به استثنای سه سفارت پاکستان، عربستان سعودی و امارات متحده عربی- تحت اداره دولت اسلامی افغانستان بود و در همه مجالس بین المللی هیات دولت اسلامی افغانستان به عنوان نماینده افغانستان حضور داشت؛ اما مشکل این بود که مساله افغانستان تا یک زمانی، مشکل داخلی محسوب می شد و بعضاً هم دشمنان افغانستان این مشکل را یک مشکل قومی تبلیغ کرده بودند. به عنوان مثال اصطلاح \"اتحاد شمال\" اصطلاحی نبود که مسؤولین مقاومت انتخاب کرده باشند؛ بلکه اصطلاحی بود که از بیرون انتخاب شده بود و جنگی را که در افغانستان ادامه داشت و در واقع القاعده و تروریزم افغانستان را مرکز خود قرار داده بودند و از بیرون حمایت می شدند و طالبان هم برای سرکوب هویت مردم افغانستان فعال بودند، جنگ شمال و جنوب تعبیر کرده بودند.

وقت بسیاری را در برگرفت تا حقانیت این مساله در بیرون از افغانستان، در غرب و در امریکا درک شود، این فقط در سال های آخر مقاومت بود که روحیه طور نسبی تغییر کرده بود.

ماموریتی که انجام نشد

در همان ماه سپتامبر که آمر صاحب به شهادت رسید، قرار بود مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شود.چون آمرصاحب سمت معاونیت ریاست جمهوری دولت اسلامی افغانستان را به عهده داشتند، برنامه ما این بود که ایشان به نماینده گی از افغانستان در این نشست حضور یافته و سخنرانی کنند. قبل از آن در سفری که آمر صاحب به اروپا داشت یک پیام بسیار واضح در مورد این خطر جهانی که در افغانستان شکل می گرفت به دنیا داده شده بود.

همۀ این فعالیت ها همزمان با چالش ها، دشواری ها و مشکلاتی بود که ناشی از این مساله می شد که تا یک زمانی در سطوح بالای دپلوماتیک دنیا از دولت اسلامی افغانستان استقبال نمی شد؛چون این دولت یک طرف جنگ، تلقی می شد؛اما بعد ها وضعیت در ارتباط به مقاومت تغییر کرد. اولین بار در ایالات متحد امریکا در 5 سپتامبر 2001 ؛یعنی شش روز قبل از حادثه 11 سپتامبر و چهار روز قبل از شهادت آمر صاحب، درجلسه ای در واشنگتن به سطح معاونین وزارت خارجه، شورای امنیت و وزارت های دفاع بحث کمک به مقاومت افغانستان می شد و این اولین بحثی بود که در آن سطح صورت می گرفت؛ اما متاسفانه این بحث دیر بود؛ زیرا بعداً حوادثی رخ داد که ما همه شاهدش هستیم.

چند روز قبل از شهادت آمر صاحب در سفری به افریقای جنوبی رفتم. جلسه ای بود که در مورد نژاد پرستی و تبعیض نژادی از طرف سازمان ملل برگزار شده بود ؛ البته این اولین کنفرانس به این سطح بالا در این مورد بود که من در آن شرکت داشتم.، نلسن ماندیلا ریاست این اجلاس را به دوش داشت. از آن کنفرانس فارغ شده به دهلی به دیدن خانواده رفته بودم. قرار بود که نظر به هدایت آمرصاحب، سفری به فرانسه داشته باشم و با رییس پارلمان فرانسه به تاریخ 10 سپتامبر ببینم. رییس پارلمان فرانسه قرار بود که به روم رفته و با شاه سابق افغانستان دیدن نماید.

در دهلی بودم که ابتدا خبر زخمی شدن آمر صاحب و بعد خبر شهادت ایشان برایم رسید. بدون شک این تکان دهنده ترین خبر برایم بود ودشوار ترین لحظه زنده گی ام. ابتدا که خبر جراحت برداشتن ایشان برایم رسید نخستین فکری که به ذهنم خطور کرد این بود که به سرعت باید زمینه انتقال ایشان به یک مرکز مجهز جراحی در خارج از کشور را میسر سازیم؛ اما به زودی خبر به شهادت رسیدن آمرصاحب را گرفتم و با سرعت با شماری از همراهان، عازم افغانستان شدم.

چون پروازهای مستقیم از دهلی به افغانستان نبود ، از دهلی به ازبکستان و از آنجا شام 11 سپتامبر به دوشنبه رسیدم. در حومۀ شهر دوشنبه، خبر تصادم هواپیماها به مرکز تجارت جهانی در نیویارک را شنیدم. در ابتدا این حادثه مبهم بود و فکر می شد یک تصادف و یا تصادم است؛ اما بعد معلوم شد که کار سازمان یافته بوده. اولین بار من تصاویر نیویارک را در نماینده گی مقاومت در جوار سفارت افغانستان دردوشنبه دیدم. درحالیکه فکر و هوشم را شهادت آمر صاحب فرا گرفته بود تمام فکرم این بود که این کار- کار القاعده است.

آغاز یک مرحله دیگر:

در همان شب رفتم با زخمی هایی که در حادثه آمر صاحب زخمی شده بودند دیدن نموده و فردایش به افغانستان آمدم و با جناب پروفیسور برهان الدین ربانی، رییس جمهور دولت اسلامی افغانستان و سایر رهبران مجاهدین که در ولسوالی درقدر ولایت تخار جمع آمده بودند، دیدار کردیم. در آنجا من نظر خودم را گفتم که مساله 11 سپتامبر کار القاعده است و طالبان شاید از این به بعد تحت فشار بیشتر قرار بگیرند. روزهای بعد، مراسم جنازه و تدفین آمر صاحب در پنجشیر برگزار شد. در این روزها در افغانستان بودم که امریکایی ها، تماس هایی را برقرار کردند. بعد تر جریان مذاکرات سیاسی با تماس های آقای لخدر براهیمی و فرانسیسک وندرل که هردو در ملل متحد کار می کردند شروع شد. پس از آن سفری به داخل افغانستان داشتند و با رهبران مقاومت و دولت اسلامی افغانستان دیدار هایی انجام دادند.جلسات متعددی میان خود رهبران جهاد در افغانستان و دولت اسلامی صورت گرفت و نتیجه این شد که هیاتی به بن فرستاده شود به ریاست آقای محمد یونس قانونی.

زمانی که کنفرانس بن برگزار می شد، من در داخل افغانستان مذاکراتی را میان رهبران جهاد و قوماندانان پیش می بردم تا به یک راه حل سیاسی برسیم . خاطرات زیادی از آن دوران دارم که به فرصت، آن را بیان خواهم کرد؛ اما در کل، در پایان همه این تلاش ها در افغانستان یک انتقال قدرت صلح آمیز آنهم در چهارچوب یک موافقت نامه سیاسی به پشتیبانی جامعه جهانی انجام شد که خودش یک نقطۀ عطف در تاریخ افغانستان تلقی شده می تواند.

پس از تشکیل اداره موقت، افغانستان از دوره انزوایی که داشت خارج شد و دروازه های جهان به رویش باز گردید. این حالت ایجاب یک حرکت فعال اصلاحی دردستگاه دپلوماسی کشور را می کرد. همانطوری که همه زیربناها و اداره افغانستان از اثر جنگ متاثر شده بود، وزارت خارجه افغانستان هم در اثر جنگ ها به حالت ناگواری افتاده بود، شاید تصورش مشکل باشد که وزارت خارجه ای که از طالبان باقی مانده بود چه وضعیتی می توانست داشته باشد؟

ایجاد یک تیم کاری در وزارت خارجه وتجدید نظردر نماینده گی های سیاسی در خارج از افغانستان که بتواند دیپلوماسی افغانستان را تمثیل کند، آنهم در حالی که شرایط تازه ای پدید آمده بود - که هیچگاهی افغانستان، حتا در دوران صلح- با چنین شرایطی بر نخورده بود ، از اولویت ها بود.

در این دوران همه کشورها، دولت جدید افغانستان را به رسمیت شناختند و نماینده گی های سیاسی افغانستان در اکثر کشور های منطقه و جهان فعال شد. سفر های رسمی مقامات حکومت مؤقت و بعدا حکومت انتقالی و منتخب به خارج و برعکس سفر های مقامات کشور های خارجی به افغانستان صورت می گرفت. همزمان با این، حضور نیرو های خارجی در افغانستان و حضور کشور هایی در همسایه گی افغانستان که پس از جنگ سرد در شرایط ویژه ای قرار داشتند،ایجاب حفظ یک موازنه در روابط با همسایه گان و بالاخره حفظ ادامه پشتیبانی جامعه جهانی از پروسه سیاسی و بازسازی افغانستان را می کرد که بار سنگینی بود که وزارت خارجه باید بخشی از این ها را متحمل می شد.

در پهلوی آن،در پروسه دولت سازی در آنزمان ،ما نقش خود را داشتیم و در آمدن لویه جرگه اضطراری و قانون اساسی به حد خود فعال بودیم و نقش ایفا کردیم.

مدتی بعد از نخستین انتخابات ریاست جمهوری، آقای رییس جمهور کرزی تصمیم گرفت تا در کابینه تغییراتی وارد نماید؛از جمله تعیین آقای دکتور اسپنتا به حیث وزیر خارجه جمهوری اسلامی افغانستان.برای من پیشنهادات دیگری در سطح کابینه داشتند که از قبول آن معذرت خواستم.

بعداز این دوران در کنفرانس هایی که در رابطه به افغانستان دایر شده است، سهم می گرفتم در بنیاد مسعود شهید که یک بنیاد خیریه است سهیم بودم و به حیث سکرتر جنرال این بنیاد کار کرده ام ، در جرگه امن از من تقاضا شد که ریاست هیات افغانی شامل این جرگه و همچنان ریاست این جرگه را به عهده بگیرم ؛ اما تغییر وضعیت سیاسی- نظامی و تغییر رهبری دولتی در پاکستان، این روند را مشکلتر ساخت.

در این زمان همچنان خواستم جبران مافات شود . مثلا رابطه نزدیکی که در گذشته با مردم داشتم در طی سالهای مقاومت و دوره وزارت خارجه به دلیل مشغولیت های کاری کمتر شده بود، که به تامین دوباره آن تلاش کردم و بالاخره وضعیت در کشور به گونه ای شد که به کارزار انتخابات ریاست جمهوری وارد شدم .





نقل و نشر مطالب با ذکر نام سرویس خبررسانی آریانانت  آزاد است صفحه اصلی بخش ها موسیقی تماس با ما مقالات سرخط اخبار

مقدار زمان ايجاد صفحه: 0.054 ثانيه